beeldende kunst

Start
Omhoog
kunst Indische periode
kunst na-oorlogse periode

Henri Breetvelt Dolf Breetvelt

ĎEnkele jaren na aankomst in Batavia [1920] begon ik met schilderen, voornamelijk straattaferelení schreef Dolf Breetvelt in zijn autobiografie. Ook in tekeningen en houtsneden gaf hij Indische onderwerpen realistisch weer. Op tentoonstellingen oogstte hij vooral lof met portrettekeningen. Op verlof in Europa stelde hij zich van de moderne kunst op de hoogte in de musea. Terug in IndiŽ bleek zijn manier van schilderen erdoor beÔnvloed. Het landschap werd vereenvoudigd weergegeven (constructivisme) en met fantastische elementen opgetuigd (surrealisme). Slechts een enkeling in IndiŽ kon deze vernieuwende tendensen waarderen. Als tekenleraar hoefde Breetvelt van zijn kunst niet te leven; hij sloot dan ook geen compromissen in zijn kunstopvatting. In 1937 ging hij met vervroegd pensioen terug naar Nederland. Op de terugreis gaf hij zijn indrukken van het exotische in Japan en Indochina vooral in aquarellen weer.

In de oorlog werd zijn stijl realistischer. Na de oorlog sloeg Dolf Breetvelt onder invloed van Braque nieuwe wegen in, waarbij de vormen geabstraheerd werden. Op de tentoonstelling Vogelvlucht (1949 in het Stedelijk Museum Amsterdam) was Breetvelt vertegenwoordigd met kleurrijke gouaches, waarbij het Nederlandse landschap van bovenaf gezien (in vogelvlucht dus) nog te herkennen was. Maar al het volgende jaar hing zijn werk op de expositie Nieuwe stromingen in de beeldende kunst (ook in het Stedelijk, 1950) bij de abstract-werkenden, naast Karel Appel en de andere experimentelen van de COBRA-groep. Eerst waren de contouren in zijn abstracte olieverfschilderijen en aquarellen sterk aangezet, maar in het latere werk gunde hij zich steeds meer vrijheid.

In 1951 begon Breetvelt te beeldhouwen, veelal in tropisch hardhout. Aan dit weerbarstige materiaal wist hij spannende vormen te ontlokken. Verder maakte hij metaalplastieken en enkele stenen beelden voor exposities in de buitenlucht, zoals op de Keukenhof (1955).

Vorige